ZILIA, ARMIKU ME I MADH I NJEREZIMIT

ZILIA, ARMIKU ME I MADH I NJEREZIMIT!

marre nga LIBRI: “Un” dhe Dashuria

Zilia eshte nje armik i padukshem, i cili nuk gjykohet, nuk ndeshkohet nga ligje e rregulla te shkruara, por nderkohe shkakton deme marramendese te pallogaritshme ne jeten e njerezve, popujve, kulturave !!! Ajo ka luksin te anashkalohet nga lufta qe shoqeria adreson ndaj veseve, fajeve gabimeve. Sepse Zilia ende konsiderohet si nje difekt i vogel personal i dikujt !
Por mekati fillestar qe filloi me vrasjen e vellait nga vellai, vazhdon!!!
Kaini vrau Abelin nga zilia !!!
Romuli vrau Remin per te trasheguar, qytetin qe e ndertuan te dy bashke, Romen !!!
…e keshtu me rradhe, popujt vrasin popuj, fiset zhdukin fise te tjera,
vëllezrit vriten ende sot !

Të gjithë pa përjashtim po shtrojnë problemin e mbarëvajtjes së shoqërisë, duke thënë shpesh: “Po si dreqin po shkon kjo punë kështu? Nuk merret vesh asgjë! Njerëzit janë kthyer në kafshë!”… e të tjera si këto.

Argumentin mbi kafshën-“njeri” që ka si pikëmbërritje njeriun dhe mundohet t‘i ngjajë atij, kam tentuar ta paraqes të detajuar në pjesën e titulluar “Qyteti xhungël ku mbretëron njeriu”.

Por problemi ngre kokë dhe ne luftojmë me këto shprehje e ide sa herë që na preken interesa personale, sa herë që dëgjojmë ose vërejmë fenomene që na dëmtojnë ne, ose të njohurit tanë. Bëhemi kështu pjesë e padiskutueshme e observatorit shoqëror, i cili në mënyrë të pakundërshtueshme konstaton se jo vetëm qytetërimi nuk po bën më ecje përpara, por ai po pëson kthim mbrapa. Vlerat po bien kokëposhtë, me rënie të lirë, siç vërtetohet më së miri në ligjet themelore të fizikës kur kurba e energjisë mbërrin pikën e saj kulmore dhe më pas kthehet në nivelin prej nga u nis.
Me këtë shqetësim ballafaqohemi ne shqiptarët e prapambetur… por edhe mbarë bota e zhvilluar e njerëzve. Ka padiskutim një kthim mbrapa në vlera, marrdhënie njerëzore dhe konceptimin mbi të ardhmen sot tek pjesa dërrmuese e individëve. Qëniet që nganjëherë vetquhen njerëz e nganjëherë sforcohen të sillen si të tillë, nuk kanë sy të kthjellët për të parë botën, shtëpinë e tyre. Ata e shohin çdo gjë nëpërmjet ekranit televiziv, reklamave publicitare dhe syzeve të diellit që janë bërë kusht i domozdoshëm për status qytetarie. Ata nuk kanë memorie. Kanë harruar nga dhe si erdhën deri këtu në vitin 2006 pas Krishtit, në epokën e mirqënies, komoditetit dhe teknologjisë së përparuar. Ata nuk vlerësojnë dot objektivisht dobishmërinë e antibiotikëve, të energjisë elektrike, të telefonisë, të motorrit me djegie të brendshme dhe të mikroproçesorëve. Individët sot e shohin të gjithë këtë arritje si një vitrinë mallrash për t‘u blerë dhe për t‘u patur brenda sferës private të kontrollit të gjithsecilit. Si një mall pra, për t‘u vënë në dispozicion të kënaqësive dhe kapriçove të kujtdo prej atyre që i pëlqen të vetquhet njeri, por që i tillë nuk është.
Jo të dashur individë, ose qënie me aspirata të larta njerëzore ! Si të doni po ju quaj. Nuk është kështu. Këto arritje të mrekullueshme që përmenda, janë fryt i përpjekjeve dhe i
mundimeve, i luftrave dhe i sakrificave të njerëzimit në mijra vjet. Njerëzit janë përballur gjithnjë me kafshët e pyllit e të malit. Janë përballur me gjithë llojet e fatkeqësive natyrore. Kanë luftuar edhe me mënyrën e grupimit në tufa që kanë si karakteristikë kafshët me fytyrë njeriu të cilat synojnë pushtetin. dhe e kanë bërë këtë për të mbrojtur vlerat e qytetërimit dhe meritokracinë. Janë përballur edhe me tradhtinë dhe xhelozitë brenda llojit të vet pa ia kanë arritur këtij stadi që gëzojnë sot…


Por që me naivitet, indiferencë e pa e kuptuar, po e humbasin dalngadalë.
Pra, jam duke vënë theksin në fijen e hollë konceptuale që ndan të mirën nga e keqja, zhvillimin nga regresi, harmoninë midis njerëzve nga përçarja, dashamirësinë ndaj të ngjashmit ose urrejtjen e pashpjegueshme ndaj tij. Dhe kjo gjendje e turbullt, ky sensacion djallëzor, kjo humnerë e errët dhe e thellë në mendjet dhe në zemrat tona, është zilia.
Ne shqiptarët kemi gojdhënat tona me vëllezërit ziliqarë, ku njëri prej tyre refuzonte të kishte të mira të bollshme, mjaft që të shihte të skamur vëllain tjetër e për t‘ia arritur kësaj impenjohej e lutej çdo ditë.

Edhe grupimet e tjera shoqërore, etnike, kulturore, politike, kanë shembujt e tyre mbi këtë argument, ku zilia merr supremaci ndaj dashamirësisë dhe bashkëpunimit.
Ne të gjithë po harrojmë të dashur miq, se njerëzimi ka notuar në gjak me mijra vjet për të siguruar zjarrin për t‘u ngrohur, veglat e punës, pak drithë, pak bukë, më pas rrotën për të lëvizur, disa kështjella e në vazhdim disa qytete. Më vonë akoma erdhën shkollat, barnat dhe spitalet. Për të mbërritur në shekullin e 20-të ku vetëm në gjysmën e dytë të tij, zhvillimi pati një hov kaq të madh, sa mund të themi se vetëm në 50 vjetët e fundit njeriut iu realizuan pjesa më e madhe e aspiratave të tij. Ai mbërriti deri aty sa të fluturojë.
Përballja me të keqen, me sfidat dhe me paditurinë, i shkaktoi humbje të mëdha njeriut në shekuj, por gjithsesi ai triumfoi. Sot, kurba e zhvillimit ka mbetur në vend. Realisht po kthehet mbrapa për gjithë motivet dhe shembujt që njohim, për ato që thamë më lart dhe për ato që do rendisim më poshtë.
Tronditjet ndihen më të forta aty ku mirqënia ka arritur maksimumin. Tragjedia që zilia prodhon, konsumohet më së shumti aty ku nuk mungon asgjë. Vemë re shpesh herë se “metastaza” e zilisë avancon pikërisht mes bollëkut; mes bankierëve, industrialistëve, pasanikëve, njerëzve të famshëm. Ajo konsumohet aty ku asnjëri prej nesh nuk sheh më brenda vetes, brenda shpirtit dhe brenda sferës së jetës tij personale. Kështu njeriu po thërrmohet çdo ditë pa e kuptuar, thjesht nga ekzistenca e tjetrit. Ai turbullohet edhe vetëm duke e parë tjetrin, thjesht duke dëgjuar për të, pavarësisht se trashëgon ose thjesht gëzon të njëjtat kushte shoqërore dhe ekonomike, të cilat shpeshherë janë optimale.
Mbas arritjesh të paimagjinueshme më parë nga ne njerëzit, si garanci për t‘i ruajtur këto suksese na ofrohet:
ndërgjegjia, harmonia, bashkëjetesa;
por ne jemi të mposhtur nga zilia, nga ky armik tinzar, i padukshëm dhe fatal për njerëzit. Ky element destruktiv ka thërrmuar ide, individë, vëllezër, bashkëshortë, familje, popuj, kombe, kontinente. Ai na përshkon në momentin më të papritur. Në pjesën më të madhe të rasteve ai vjen pikërisht kur jemi të kamur ose të mirëpozicionuar në shoqëri dhe nuk ballafaqohemi më me luftën për mbijetesë. Zilia lind pikërisht aty ku koha shpenzohet jo më me punë dhe me prodhimin e diçkaje, ku edhe lodhesh e s‘ke kohë për të kultivuar zilinë, por duke ndenjur me të tjerët, duke biseduar me ta dhe duke hyrë kështu gabimisht e verbërisht në një kompeticion negativ me viktimën e radhës. Këtu, në këtë kontekst na lind fatkeqësisht pyetja fatale që paralajmëron shfaqjen e zilisë: “Po ky more?! Më i mirë se mua i duket vetja?! E ç‘është ky?! Kush ishte ky deri dje?! Çfarë ka bërë ky që sot e shoh këtu kaq të sukseshëm dhe dashamirës me të tjerët?!” Kjo është vetëm faza paraprake e një ndjesie që më pas merr përmasa zilie të paimagjinueshme dhe dominon negativisht jetën tonë.
Nuk duhet ta ngatërrojmë këtë ndjesi me gjykimin kritik dhe objektiv që na lind kur shohim se një bandit ka shumë para; ose në rastin kur një i paaftë merr një post të rëndësishëm në shoqëri, jo për merita por për rrethana të caktuara favorizuese.
Në rastin e zilisë sytë na errësohen, mendja na ngushtohet, ndërgjegja asfiksohet dhe iu hapet rruga instikteve.
Nuk kemi bërë asgjë tjetër përveçse jemi kthyer tek kafsha. Dhe pas kësaj, e vetmja mundësi që na mbetet, është të parashikojmë me ç‘ashpërsi do ta luftojmë tjetrin, atë që na shkaktoi zilinë. Të arrijmë të parashikojmë se çfarë tragjedie do të hartojë dhe do të na servirë prapa shpine, vëllai, kushëriri, komshiu, shoku, kolegu, miku, i dashuri, bashkëshorti .
Natyrisht, këtu nuk ka dhe nuk mbetet aspak vend për t‘iu gëzuar arritjeve dhe mirqënies kolektive të paguara me gjak, sakrifica dhe mundime mijravjeçare. Jo. Të mposhtur nga zilia nuk do të mund të vlerësojmë arritjet tona: makinat, celularët, shtëpitë, kartën e kreditit, pushimet, gostitë, shkencën që përparon në luftën ndaj sëmundjeve. Nuk do të mund t‘i gëzohemi faktit se mund të jetojmë mirë me prindërit, me miqtë; se mund të dashurohemi, të martohemi, të bëhemi prindër, të lemë në këtë botë shenjën tonë njerëzore, veprën dhe punën tonë.
Jo, ne do të kënaqim në rastin e zilisë instiktin tonë primitiv, të paarsyeshëm dhe kafshëror. Do ndihemi të kënaqur që pas zilisë së provuar ndaj dikujt ose diçkaje, atë dikushin ose diçkanë ta kemi shkatërruar. Desha të them se do lehtësohemi vetëm kur ta kemi eleminuar shkakun e zilisë tonë, viktimën e pafajshme. Atëherë ne do të ndjehemi të qetë dhe do të harrojmë se kemi vendosur me një veprim kryeneç, kafshëror, aspak modern, aspak të qytetëruar, kthimin mbrapa në një kohë kur njerëzimi ka filluar të zhvillohet ndjeshëm.


Ky pra, është armiku më i madh i atij qytetërimit që të gjithë ne predikojmë, që të gjithë ne e duam, që të gjithë ne ia vjelim të mirat deri në abuzim. Ky armik i padukshëm, që ne e justifikojmë, e fshehim me fanatizëm në tunelet e errëta të mendjes tonë, është një fenomen që nuk dënohet ligjërisht. Zilia nuk parashikohet nga kode penale, civile apo administrative, nuk gjykohet negativisht në kulturën e përditshme. Ajo ka privilegjin të anashkalohet kur dikush e vë re tek dikush tjetër, madje të mos themi se në të shumtën e rasteve qëllon që i mbyllet goja atij që e vë re manifestimin e rrezikshëm të saj. Jemi ne ata që kritikën ndaj zilisë e konsiderojmë gabimisht si burim ngatërresash dhe konfliktesh. Konkretisht dëgjojmë shpesh herë nga njëri-tjetri refrenin moralist: “Mos u merr me fjalë!” E për “fjalë” në këtë rast, nënkuptojmë qëndrimin kundërshtues që njerëz me virtyt (ose jo) mbajnë ndaj shfaqjes së zilisë errësirë-prurëse.
Ne, duke jetuar pa një dimension shpirtëror, do të mundohemi gjithnjë që t’i japim pak rëndësi këtij problemi duke u fokusuar në “halle më të mëdha të jetës tonë” -siç shprehemi zakonisht. Do përpiqemi që me optimizëm, kurajo, indiferencë apo nënvlerësim, ta largojmë nga qendra dhe protagonizmi i jetës tonë shoqërore këtë plagë, duke menduar se kështu i kemi vënë fre të keqes.
Sigurisht, njerëzimi ka shumë sfida të rëndësishme përpara tij, si: sëmundjet infektive vdekjeprurëse, ambjentin e ndotur dhe ngrohjen progresive të planetit, abortin dhe dënimin me vdekje. Njerëzimi do përballet me urinë dhe me luftrat dhjetra-qindra vjeçare që burojnë nga kokëfortësia dhe zemërgurësia e disa popujve,…
Por gjithsesi, i fshehur, tinzar dhe i padënuar deri më sot nga ligjet njerëzore, ky fenomen, zilia, mbetet armiku më i rrezikshëm i qytetërimit për mijvjeçarin e ri.

RE TE ERRTA SILLEN MBI GLOB !!!

Franca e para, pastaj Rusia, e pastaj Serbia, vendet sllave ne pergjithesi… shto dhe ca te tjere si Kina, jane kunder bllokut perendimor. Jane kunder zgjerimit te Aleances NATO me vende si Shqiperia, Kosova e Maqedonia. Jane kunder klubit te vendeve perendimore. Kane intensifikuar koheve te fundit lidhjet dhe marifetet e spiunazhit me vendet islamike qe kerkojne te krijojne kalifatin e madh islamik dhe keshtu t`u kundervihen vendeve perendimore: posaçerisht Amerikes dhe Anglise qe po udheheqin luften kunder mortajes se vendeve aziatike, islamike, qe evokojne nje kohe kur Azia ishte e gjitha nen mbreterin e mongoleve, tartareve apo Perseve. Lufta po behet per luftuar apo per te mbrojtur qyterimin perendimor, kulturen perendimore dhe menyren e jetes qe karakterizon keto vende, me te drejtat, lirine dhe mirqenien e individit.

Po po, çuditerisht Franca, bashke me Rusine, Serbine dhe dhe vende te tjera satelite, kane intensifikuar lojen e rrezikshme te spiunazhit boteror, neper korporata, agjensi informative, zyra diplomacie e kudo-tjeter, duke inkurajuar çdo celule apo aspirate fondamentaliste islamike dhe duke iu kundervene laicizmit qe eshte zgjidhja e vetme per vendet e botes se trete, te cilat jane te kercenuara nga kanceri i injorances. Kete projekt vendet e shemtuara antiperendimore, po e mbeshtesin ne Turqi, me menyra te terthorta duke i dhene fuqi idiotit, primitivit dhe fondamentalistit Erdogan, po ashtu ne Shqiperi, Kosove, Bosnje etj (Siri, Afganistan, Irak, Egjipt), duke mbeshtetur te gjithe maskarenjte e mundshem qe kan pjell keto vende te zhytura ne mjerim e injorance, per te inkurajuar keshtu virusin shkaterrues antiperendimor, ne menyre qe te kene mundesi t`iu kthehen kohrave te influences se tyre franko-sllave mbi vendet e pafuqishme te Botes se Trete. Ne mes te kesaj qelbesire, dhe sigurisht me te rrezikshmit e te shemtuarit se te gjithe, qendrojne çifutet, te cilet luajne mbrapa “perdeve”. Nderkohe qe klubi i idioteve europjane-antiperendimore luan hapur, me gomarllekun qe i karakterizon si gjithmone francezet, ruset e sllavet, loja ka filluar, dhe po qartesohet çdo dite e me shume. Globalizmi po hedh shqelmat e veta, po tregon fytyren e vertete te vendeve, popujve dhe kulturave perkatese. Globalizmi nuk eshte i lehte, njesoj si demokracia, sepse bota eshte e mbushur plot me idiote dhe maskarenj! Po rikthehet saktesia e teorise hitleriane. Shume qarqe po e marrin seriozisht ne kosiderate, duke pare mbrapshtine dhe idiotesine e konceptit franko-sllavo-çifut, i cili mbeshtet rregullisht pa nderprerje idiotesine e vendeve te prapambetura, ne kompleksin e tyre te inferioritetit ndaj stilit dhe mendimit perendimor, i cili eshte i bazuar mbi meriten, talentin dhe individualitetin e personit. Kjo kundervenie ndaj klubit te vendeve perendimore dhe stilit te tyre te jeteses, ndodh vetem e vetem per te shfryre inatin karakteristik te francezeve, sllavëve, çifutëve dhe gjith vendeve te prapambetura qe u shkojne mbas avazit, ne pamundesi per te konkuruar me boten anglo-saksone (gjermane), pra klubin e vendeve perendimore, qe udhehiqet nga SHBA !!!

Zilia po tenton serish te shkaterroje boten !

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshojeni )

Po lidhet me %s