BARINJ ME PLISA

alban guri

-BARINJ ME PLISA-
(ata që ngjajnë me Zotin)

Image result for portret me fyell

 

 

Burra të skalitur, të lashtë, epik si malet,

me zemër derdhur ar,

të but` si dëbora,

këtyre majave i shoh të heshtur të jetojn`.

 

As këngët, jo as vallet,

as nderin e fustanellat,

qëndisur fijesh ari,

të tjerë popuj “fatlumë” nuk ua vjedhin dot.

 

Gratë e tyre të dlira,

të bukura, të bekuara,

si ujët e burimeve,

të hijshme si ato s`gjen dot askund në bot`.

 

Tek i takoj, u jap

nderin e merituar,

pastaj dorën nga pak,

e fjalën që gjyshrit na mësuan.

 

Ata të çuditur stepen,

më shohin gjer e gjat.

Tek më vërejn habiten,

me sy më pyesin rradh e rradh.

 

se si i “vogël” un,

gjej vet shtegun e humbur,

njoh fjalën e përzgjedhur

I tyre del se ngjaj…

 

në dhjetra e qindra shekuj.

ku aty lart në shpate,

dhe pse ndër lugje e maja,

mbi det ata lundrojn*.

 

Por un e di dhe lart,

tek ta nxitoj të ngjitem.

Se nuk ndodh dot vetiu,

që befas vijnë teposht…

 

Bëj udh të gjat mendimesh,

shkurtoj stinët e motet,

t`i shoh t`i ndjek në valle.

Po po, me ta të rroj*.

 

Veç tyre askush tjetër,

në botë më shumë nuk di,

sekretin pse burimet,

dhe lulet erëmira,

 

pse uj i freskët, këngët,

Legjendat, trimat, zanat,

margaritarë në vargje

vallë pse atje burojn*!

 

Pse njerzit edhe delet

ku majat prekin qiellin,

ku vjen freskia e detit

në harmoni jetojnë,

 

me fyej e këmborë,

me guna leshi hedhur,

me ngjyra bukur ndezur,

ku kenga edhe vallja,

 

tregojn siç tregon zemra

me tinguj, jo me shkronja,

pse ngjan bariu i malit,

me nje artist* Hyjnor!

 

Jo pra, askush prej njerzve,

nuk mund ta dijë vetishëm,

se atje lart mbi malet,

e zbardhur me dëborë,

 

lëviz një lum* i rëndë,

që gurgullon këndueshëm,

në moshë sa qielli e toka,

me Prijsa* shekullorë.

 

As pse kjo grigja* e tyre,

me shumë fytyra e ngjyra,

me plisa* e fustanella

këndon, gjithmon këndon!

 

Leviz e shtruar, heshtur,

në grupe zërash mbledhur

këmbora e blegërimash,

në një koncert* qiellor.

 

Në krye është Ai*,

gjithmon për bes Ai,

që shquhet prej së largu

nga plis i bardhë* mbi kokë.

 

Ai pra është bariu*,

i vetmi, jetëgjati,

ai është shpëtimtari*,

që shekujt e nderuan,

 

çdo gjë të mirë i falën,

fuqi, tradit dhe mote,

ku mund te rroj i lumtur,

ndaj zë nis të këndoj* !

 

Për një liri në paqe,

në meditim e heshtje,

me pleq, femij e dele

si nje profet në kohë,

 

me sy e mendje mprehur,

larg zhurmave plot brejtje,

njeri, njeri të mbetet ,

i bardh, i bardh pa njollë.

 

Kta njerëz quhen thjesht,

sepse kështu u thonë,

por kur këndojnë, kur ecin,

një tjetër hije marrin.

 

Madje kur kuvendojnë,

i shoh tek lartësohen,

që fluturojnë mbi yje,

misteri* i mbulon…

 

Po pse vallë kaq të heshtur,

kaq vetmitarë në dukje,

të fortë, të mprehtë, të hekurt

të ndryshëm* nga çdo komb ?!

 

Kjo ndodh se janë të ngjashëm*

me Zotin që i deshi,

që i nderoi* mes njerzve,

me plisat* përmbi kokë.

 

23-05-2013, -Tiranë-

 

shikoni videon meposht:

eshte nje interpretim i artisteve nga Reka e Eperme ne 1 festival folklorik “Nowa Tradycja” te mbajtur ne Poloni. I ka majt publiku me duartrokitje qe nuk mbaronin…

Kta jane “TRASHEGIMTARET e ABELIT”

 

Image result for maleve me dele

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshojeni )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshojeni )

Po lidhet me %s